- Followers
- 19,429
- Following
- 767
- Posts
- 880
- Engagement rate
- 2.79%
- Average likes
- 512
- Average comments
- 44
About this archive
This archive preserves public profile facts saved by SocialAuditor for @pedram.ghahremani. The counters describe that saved record. Instagram usernames and account ownership can change over time.
Understanding the statistics
Average likes and comments describe engagement retained in the saved public record. Engagement rate relates those interactions to the follower count. The original post sample size and observation date are unavailable. A new audit provides the data currently available for the account you select.
Archived posts.
Original context.
Public captions, publication dates and interaction counts retained from the original account. These posts do not establish the sample used for the archived engagement rate.
باید با یک ریتم مشخصی لباسهارا میشستم. نمیشد فلان تیشرت این آخر هفتهای تمیز نباشد، دوستش دارم و میپوشم حتی اگر جایی برای دعوت شدن نباشد. دلم میخواست میپوشیدمش و به تو میگفتم بیا دستم را بگیر برویم جادهها را. مهم نبود کجا میرویم، مهم این بود که برویم باهم. جا پیدا میشد، قصد و نیت بود که هیچگاه به اتفاق نرسید. امشب یک جور دیگری بدخلقم. از آن مدلها که انگار یک پارچ کامل زهرمار قورت دادهام. از آن روزهاست که حتی نخواستم هیچکسی را ببینم یا اینکه حتی حرف بزنم با هیچکسی. از زمانی که کلید را در قفل خانه چرخاندم دیگر آدم خودم نبودم. باید غذا درست کنم و رژیمی هم باشد، عجب مرگی گرفتار شدیم. وقت غذا خوردن هر وقت یادت میافتادم عقم میگرفت. میخواستم بالا بیاورم، نه چون از تو بدم میامد. هیچوقت انقدر خوشبخت نبودم که از تو بدم بیاید و تمامت کنم توی ذهنم. یاد تمام اتفاقاتی که افتاد حالم را بد میکرد، بعد از گلویم نمیرفت پایین. بوی غذاها که میخورد به دماغم عق میزدم. با فکرت میجنگیدم تا برود پایین این لامذهب. بعدش به تلاش احمقانه خودم میخندیدم و بعد از این خنده بغضم میگرفت. این روزها افتادهام به جان خودم، جنگ را از بیرون و آدمها کشاندهام به این چهاردیواری کوچک خودم. هیچوقت انقدر خودم را بی پناه و بیچاره در برابر دنیا ندیده بودم؛ خودم را میشکافم و همچنان به دنبال دلیلش میگردم. دلیلش که مثل غروب جمعه، هر شب بیاید و چنگ بزند به گلو. . . . . پ.نون یکم: عکس و کپشن بیربط. پ. نون دویوم: این روزها اگر برایم قرار بود غذا باشد، میشد عدسپلو، خورشت کرفس، مرغ پخته، قیمه بادمجان و گه تر از همه کوکوی سیب زمینی.
امروز، سالگرد پرکشیدن چستر بنینگتون عزیزه. مردی با صدای جاودانه که جای خالیش برای همیشه احساس میشه. چستر با ترانههاش به خیلیها امید و انگیزه داد، اما خودش در خلائی از تاریکی فرو رفت و در نهایت تصمیم گرفت به زندگیش پایان بده. از دست دادن اون، یک یادآوری تلخ و دردناک از اینه که افسردگی و مشکلات سلامت روان، واقعی و جدی هستن و هر کسی، حتی موفقترین افراد، ممکنه باهاش دست و پنجه نرم کنه. میخوام این رو از صمیم قلب بگم: اتمام زندگی هرگز راه حل نیست. اگه در حال حاضر با افکار تاریک، ناامیدی یا افسردگی دست و پنجه نرم میکنین، لطفاً، خواهش میکنم، بدونین که تنها نیستین. این احساسات قابل درک هستن و مهمتر از همه، قابل درمان. کمک گرفتن، نشونه ضعف نیست؛ بلکه نشونه شجاعت و قدرت شماست. خجالت نکشید و از صحبت کردن در مورد احساستون نترسید. من خودم هم یک دوره با این افکار جنگیدم و لحظاتی بود که احساس میکردم هیچ راهی برای رهایی از درد وجود نداره. اما یاد گرفتم که نوشتن، برای من مثل یک دریچه نجات بود. با نوشتن، تونستم افکارم رو سامان بدم، احساساتم رو بشناسم و به مرور از اون دوران سخت عبور کنم. راههای زیادی برای کمک هست، از صحبت با یک دوست یا خانواده گرفته تا مراجعه به روانشناس و مشاور. هر راهی که به شما کمک میکنه، ارزشمنده. به یاد چستر بنینگتون، کریس کورنل، هیث لجر، کرت کوبین و خیلیهای دیگه و با آرزوی آرامش برای روحشون، بیایید همه حواسمون به سلامت روان خودمون و اطرافیانمون باشه. به هم گوش بدیم، همدیگه رو حمایت کنیم و نترسیم از اینکه درخواست کمک کنیم. شما تنها نیستین؛ ما باهم قویتریم. . . . . پ.ن: یه تعدادی اجرای تقریبا دیده نشده براتون روی کانال تلگرام میذارم و امیدوارم که بتونه حالتون رو خوب کنه. لینک کانال رو میتونین از استوری بردارین یا اینکه تو تلگرام با آیدی @trcks سرچش بکنین.
این مدت بیشتر گوش دادم و کمتر حرف زدم. بهجز چند مورد، سعی کردم وارد بحث نشوم. گهگداری هم خودم را در یک توییت خالی کردم و بعد پاکش کردم. این ایدئولوژیِ “هدف، وسیله را توجیه میکند” را بهوضوح در خیلی از آدمها دیدم. آدمهایی که معتقد بودند ارزشیها ذوب در ولایتاند، متعصبانه از شعار یکی از کثیفترین و فاشیستترین سیاستمدارهای تاریخ استفاده کردند. منتالیتیِ کشتار را در جامعهای که داعیه و درخواست آزادی بیان دارد هم دیدم. زجهی مردم عادی زیر موشکهای دشمن را دیدم. ترس از آینده با حکومت فعلی را هم دیدم. مجبور شدم برای تقبیح جنگ، بارها از چپ و راست و آخوند و شاه و رعیت اعلام برائت کنم. هیجان و شهوتِ ویرانی را در آدمهایی دیدم که کیلومترها از این خاک دورند، ولی حریصانه فریاد زدند و از مردم خواستند تا به خیابانها بیایند، بلکه امیر الکساندر بتواند سال آینده دست بابا را بگیرد و تاتیکنان کنار سواحل محمودآباد قدم بزند. کندذهنی و کوتهفکریِ آدمها را در برخورد احساسی با هموطن و همکیش خودشان دیدم. آنچه سالها در گوشهی ذهن، بهعنوان “عمل قبیحه” خاک خورده بود، میتواند در مواقع اضطرار به شکل هیولایی بیرون بیاید و همسایه و فامیل و دوست و آشنا را ببلعد؛ آن را نیز دیدم. فریادِ «ما به فکر دیگری هستیم، نه خودمان» را در حالی شنیدم که نانِ بدونِ محدودیت را به بهای طلا میفروختند. «مراقب خودت باش»ها را از پسرکان و دختراکانی میشنیدم که هرمس بهپا، باکسهای بیشمار آب معدنی را عقب ماشینهای لوکسِ چهارده سال پیش انبار میکردند، مبادا برای شش نفر آدم، چهل باکسِ آب معدنیِ پرشده با شیرِ حیاط کم باشد. ترس را در چهرهی آنکس که موعد اجارهاش فرا رسیده و دوازده روز مزد کارش را نگرفته، دیدم. خوشحالی را در چهرهی آنکس که پرداخت بدهیاش به ماههای آینده موکول شده و اکنون توان نفس کشیدن دارد، هم دیدم. ادامه در کامنت پایین///
هوا برای تصمیمهای آنی مناسب است. تصمیمهایی که میگیری تا تورا به خودت برساند؛مانند تصمیم به رفتن، تصمیم به خاموش شدن، تصمیم به پایان رساندن و از این قبیل یکهوییها. این مدل بارانها برای دل و مغز و همهچیز مضر و احمقانهاست ولی مناسب است دیگر، نمیدانم میتوانم منظور را برسانم یا مثل خر در گل گیر کرده دست و پای بیخود میزنم. دلم برایت تنگ شده، بعضی موقعها یادت میافتم، گاهی بیشتر، گاهی کمتر. قبلاها، یه زمانهای خیلی دورتری، همیشه بودی، همیشه به تو فکر میکردم، بی فایده زل میزدم به یک طرف و انگاری که یک آدم دیگر، چنگ میزدم به گلو و سعی میکردم غرقش کنم، حالا در یک چیزی، میخواست یه خاطره دعوا باشد، یک شام در فلان رستوران یا هر چی. جدیدا نه اما. گاهی خجالت میکشم، از اینکه من که این همه میگفتم این عشق همیشه میماند اما چرا برایم عادی شد یکهو؟ گاهی خجالت میکشم، بیشتر از حد معمول که آدم خوبی نبودم برای آنها که وسط این این مسیر آمدند، آمدند که حال مرا خوب کنند و من چه کردم؟ ریدم به خودم و خودشان و هر چه لیاقت خوبی بود این وسط که من نداشتم. گاهی به یادت میافتم ، آن روزها که باران بیشتر میاید . . . .. . پ. نون یکم : عکس و کپشن بیربط . پ . نون دویوم : این روزها که اینستاگرام را باز میکنم همه در حال ازدواج کردن هستند، یا شوهر کرده اند، یا نامزد یا حلقهای چیزی دادند. خدای نکرده ما عقبیم از چیزی؟ امسال سال ازدواج ملیست و کسی چیزی به ما چیزی نگفته؟ ناراحت نشوید، اینها از سر حسودی نیست، از سر اینکه تنهاییم شاید.
⚠️⚠️⚠️ حاوی صحنه خشونت بار⚠️⚠️⚠️ از دوران جوانی همیشه مخالف اعدام بودم؛ تو خیلی از این کمپینهای لغو اعدام هم شرکت کردم. زورمم زدم هرکاری میشه و میتونم انجام بدم. این روزها نه تنها مسیرم به اون سمت نیست، بلکه برعکس هم شده. الان فریاد میزنم اعدام کنین!!! دزدی هزار و یک علت داره، هزار و یک شرط مشخص داره. اولیش هم فشل بودن سران یه مملکته که با حماقتها و تصمیمهای بدتر از گهی که میگیرن زندگی همه رو نابود کردن. دزدی تا زمانی که با خشونت همراه نباشه جای بررسی و علت و معلول داره؛ وقتی بعد دزدی که میشه بدون خشونت این شکلی تمومش کرد، دست به قمه و اسلحه و زخمی کردن و کشتن آدمهای مسن میزنن، دفاع از این مادون انسانها هیچ جایی نداره. به صداشون گوش بدین، به گویششون، به اینکه از کجا اومدن، به اینکه "انتخاب" کردن که توحش کنن به جای بستن دست و پا. به اینکه مشت نمونه خرواره تو این مملکت. به این فکر کنین که طویله مش حسن که گاوش رو اونجا نگه میداشت امنیت بیشتری از مرزهای این کشور داره. به این فکر کنن چهارتا روشنفکر قحبه مسلک میخوان از ایادی شرور و مبتذلی دفاع کنن که به جای فرار، دست به قمه و زدن پیر و بچه میزنن. ما در مملکت خویش غریبیم رو داریم زندگی میکنیم. تو خیابون هر صدای موتور یادآور صحنههای چاقو خوردن و خفت گیریه. هر فریاد آدم رو یاد این میندازه که نه تنها شب عید توی خونهات امنیت نداری بلکه ممکنه حتی با یه زندگی معمولی هم بکشنت. همین چند هفته پیش بود که این مهاجران (مهاجمان) بیوطن ماسک به صورت، به خاطر لپتاپ چاقو به ریههای بچه مردم فرو کردن. سونامی جرم و جنایات بزرگتری در راهه. توان دفاع هم نداریم، اسلحه هم دست سگهاست. دزد و متجاوز رو بزنی مشمول دیه میشه. بکشیش هم میکشنت بالا. بی دفاع نمیشه موند، مثل کبک سر تو برف نمیشه کرد. باید فکری کرد.
این سالادهای هدیه بسیار عجیب خوشمزهاند؛ ازشان دل نمیشود کند. نمیدانم برای سس است یا کیفیت معاشرتهای شبانه و روزانه. هرچیزی که هست من که با مشروب هیچ نمیخورم، ازشان سیر نمیشوم. انگار تمام برنامه همین بوده که با سلاد شروع شود تا در ادامه خنج به شیارهای مغز بکشیم. سالاد من را یاد تو میندازد؛ هر وقت کاری نداشتیم، سالادی درست میکردیم، بطری مسکراتی باز میکردیم و مینشستیم پای صحبت و شام درست کردن. عجیب شبهای با کیفیت و خوبی بود. فکر نمیکردم انقدر بشود صحبت کرد و حوصله آدم سر نرود؛ میدانید که آدمها زود خسته میشوند، تکرار برایشان مرگ است و مثل تنبان همدیگر را عوض میکنند. یادم آمد دعواها را، بگو مگوها و در انتهای آنها جدایی ناگزیری که به جای دست تقدیر، خودمان برای خودمان رقم زدیم. حالا باید بنشینیم و به آن شبها فکر کنیم که تکرارشان غیر ممکن به نظر میرسد. باید بنشینیم و فکر کنیم ببینیم آیا آن اختلاف سنی مانع داستان شد یا اینکه زور حساسیت و دوست داشتن به همه چیز چربید. جمعه بسیار گهی است. تحملش از هزاران بار گوش دادن به صدای بلند اینستاگرامهای مردم در محیطهای عمومی هم سخت تر است. گه در این جمعه و جمعههای بعد از این. . . . . پ.نون یکم: عکس و کپشن باربط! پ.نون دویوم: آدم از این همه رذالت و دروغ و یکبار مصرف بودن میترسد. نکند زندگی این باشد و آدمها از این به بعد بعد از مصرف کردنت، راهشان را بگیرند و بروند؟
آقا ما یه دوست دختری داشتیم که خیلی زیادی اظهار محبت میکرد؛ چطوری؟ اینجوری که کارهایی انجام میداد که ذهن آدم درگیر میشد که این فرشته آسمونی از کجا اومده؟ مگه میشه یه آدم انقدر خوب باشه؟ مگه میشه یکی انقدر با توجه و ملاحظه باشه؟ خلاصه که تنها مورد عجیبش ناپدید شدن هاش تو یه سری مناسبتهای تعطیلی و آخر هفتهای بود. از اونجایی که مدت زیادی نگذشته بود، منم سعی میکردم آزادش بذارم و سوالهای سخت نپرسم. به هر حال نمیشه مردم رو با زنجیر بست که! یه پنجشنبه شبی خونه یکی از دوستان دعوت بودیم. این عزیز دل فرمودن که خاله و خانباجی قراره قراره شب تشریف بیارن منزلشون و ایشون قادر به همراهی من نیستن. خب ایرادی نداره، نمیشه آدمها در همه موارد در هم فرو برن که! من داشتم حاضر میشدم که متوجه شدم این مهمونی دوستمون کنسل شده اما یکی دیگه از دوستانی که اونجا دعوت بود گفته به جاش بریم پیش اونها. از در که اومدم بیرون تماس گرفتم که بگم برنامه از اینجا شده اونجا و این داستانها، منتها دوست محبوبمون تلفنش رو خاموش کرده بود. تقریبا یه ربع بود رسیده بودم که دیدم در باز شد و خانم تشریف آوردن تو. مشکل اینجا بود که برای سورپرایز کردن من نبود، با اون یکی دوست پسرشون تشریف آورده بودن. ۴-۳ نفری که میدونستن داستان چیه با دهن باز منو نگاه میکردن که ببینن چه میکنم؟ من چه کردم؟ ریختم بهم؟ ناراحت شدم؟ داد زدم؟ مواجه شدم با پسره؟ خیر! لیوانمو برداشتم نشستم تو ماشین و برگشتم تهران. دیگه هم جواب این آدم رو ندادم. حالا چرا اینارو گفتم؟ یه موقعی هست که همه چی به نظر قشنگ میادا، همه چی ملیح و زیباست اما اگه ته دل آدم یجوریه، باید بزنه بیرون. وقتی ته دل میدونی آخرش به گا رفتنه نباید بشینی به امید اینکه شاید درست شد. یهو میاد میرینه به چیزهای مهمتر. زندگی کوتاه تر از این حرفهاست که با آدم اشتباه سر کنینش. بکشین بیرون. . . . . پ.نون یکم: عکس و کپشن بی ربط. پ.نون دویوم: کل کپشن دویومی طور بود. توضیحات اضافه رو حین صرف نوشیدنی خدمتتون عرض میکنم.
ترس از دوست داشتن و دوست داشته شدن، بزرگترین ترسیست که بشریت با آن در جنگ است. ترسش بیشتر از گم کردن مادر در سوپرمارکت بزرگ، بیشتر از ریختن شربت آلبالوی خنک روی ملحفه سفید، بلکه بیشتر از شکستن قوری چای پیش از آمدن مهمانهاست. ترسهای بچگی به غایت وحشتناکتر از دوران بلوغ است، کودکی را میشد با کتک سر کرد، اضافه تنبیه سَرسَری به خاطر دیسیپلینهای به جا مانده از کودکی مادر و اصلا وعدهای بدون شام خوابیدن. صبح همه جیز فراموش میشد، بزرگسالی اینطور نیست. قلبت سوراخ میشود، فریاد میکنی اما صدایت را آنکس که باید نمیشنود. دوستت دارمهایی که رنگ و بوی منطق و معاش میگیرند و پتکهایی که به سر دیگری خرد میکنی تا شاید یکی از آنها به قصد تو نیاید. ترسها میایند و مینشیند در آینهها. دیگر شکستن شیشه و ریختن شربت روی ملحفه تخت ترسناک نیست؛ ترسناک مواجه شدن با تصمیمات است، ترسناک مواجه شدن با این حجم از زندگی بهم ریخته دهشتناکیست که جلوی رویت فریاد هل من مبارز میکشد. مدتهاست میدوم بیآنکه به پشت نگاه کنم، مدتهاست میدوم بیآنکه حتی به جلو نگاه کنم. ترس از آنچه پیش میاید و ترس از آنچه به خاطر حماقت من پیش آمده. ترس از همه چیز و همه کس و در نهایت ترس از اینکه اگر تنهایم بگذارند باز و بروند. ترس بد است، ترس وحشتناک است اما نترسیدن چه بد که ما هیچ بلدش نبودیم؟ . . . پ. نون یکم: عکس و کپشن تا سالهای متوالی بیربط. پ.نون دویوم: شلوغی شهر نمیگذارد آدم با فکرش، ترسهایش یا حتی عادتهای گذشتهاش تنها باشد. شلوغ است اما شلوغ الکی، پر از خالی.
احساس پیری میکنم یک کمی؛ نه خیلی سخت که بگویم جان ندارم، نه خیلی آسان که بگویم اول چلچلی است و بساط آماده. یک مقداری هم با خودم به صلح رسیدهام که نتیجه اش شده استفاده از ابزارهای قدیمی. مثلا سختم است نان را از اسنپ فلان سفارش دهم، تنبان را از تپسی بیسار و دوزار علاقه و حوصله که دیجی داستان نمیفروشتش. اصلا یک سری چیزها قدیمیاش خوب است، آدم باید لمس کند، بچشد، بو کند، ببیند و در بر بکشد. این همه ماشینی و خشک و سرد را سختم است و نگرانم میکند. خانه هم همینطور است؛ مامان پری میگفت خانه باید گرم باشد، روح داشته باشد، کلید که انداختی چراغی روشن باشد و آدمی منتظر. آنجایش غزاله علیزاده نوشته بود تنها و خستهام برای همین میروم. دیگر حوصله ندارم. چقدر کلید در قفل بچرخانم و قدم بگذارم به خانهای تاریک. من غلام خانههای روشنم. چقدر حسمان نزدیک است. من هم غلام خانههای روشنم. خانه باید گرم باشد؟ روح داشته باشد و آدمی منتظرت باشد؛ گندمی، ترمهای و ابریشمی. خانه باید گرم باشد. . . . پ. نون یکم: عکس و کپشن بیربط. پ.نون دویوم: برای یه عکس گذاشتن به جاکشی افتادیم، آدمها حساس شدهاند، عکسشان را نمیشود گذاشت.
This page presents a saved snapshot. Data coverage and collection time matter when interpreting the results.
Explore the sample report to see results and observations presented together.